Wonen boven de zinken daken van Parijs, op de voorlaatste verdieping van een gebouw uit de jaren 1920, bevindt zich een appartement dat uitkijkt op de koepel van het Panthéon. Ontwerper Rudy Guénaire nam dat uitzicht als vertrekpunt voor een interieur dat weigert zich aan één tijdperk te binden. Stijlperiodes lopen er moeiteloos over in elkaar, tot de grens tussen het verleden en heden vervaagt. De sfeer die doet denken aan de tijd verschuivingen in een roman van Nabokov.
Roestvrij staal vormt de rode draad doorheen het project. De entree verwijst naar het werk van Gae Aulenti in het Palazzo Pucci in Florence, het moment waarop het materiaal volgens Guénaire zijn plaats veroverde binnen de avant-garde. Diezelfde stalen marquetterie keert later terug in de monumentale deuren van de hoofdslaapkamer, waarvan de geometrische lijnen aan Art Deco herinneren, terwijl de uitvoering onmiskenbaar hedendaags is. Het handgemaakte glas in die deuren is het werk van Raphael Barrois; aan de achterzijde wisselt het register volledig, met een bekleding in amboyna-notelaar omlijst door geborsteld staal.
Roestvrij staal vormt de rode draad doorheen het project. De entree verwijst naar het werk van Gae Aulenti in het Palazzo Pucci in Florence, het moment waarop het materiaal volgens Guénaire zijn plaats veroverde binnen de avant-garde. Diezelfde stalen marquetterie keert later terug in de monumentale deuren van de hoofdslaapkamer, waarvan de geometrische lijnen aan Art Deco herinneren, terwijl de uitvoering onmiskenbaar hedendaags is. Het handgemaakte glas in die deuren is het werk van Raphael Barrois; aan de achterzijde wisselt het register volledig, met een bekleding in amboyna-notelaar omlijst door geborsteld staal.
Het materialenpalet blijft contrasten opzoeken. Zes meter lange eiken planken van dertig centimeter breed brengen een bijna geluiddempende zachtheid in de ruimte, terwijl acrylhars en kristalhars elders juist een transparante, lichte toets toevoegen. De twee badkamers zijn integraal bekleed met Iraanse onyx: laguneblauw voor de ouderlijke badkamer, aardbei-sorbet roze voor die van de dochters. De ader tekening van de steen doet denken aan bevroren weerpatronen.
Van roestvrijstalen deuren met handgemaakt glas tot badkamers, bekleed in Iraanse onyx, elk materiaal vertelt in dit interieur een ander verhaal
Een groot deel van het meubilair werd speciaal voor het appartement ontworpen, na een reis van Guénaire door Brazilië. De salontafel herwerkt de iconische Bean-vorm van Elsa Peretti, met twee gebogen poten die elkaar net niet raken. De eettafel combineert een blad in gerookt perenhout met vier zacht gebogen, hoogglans gelakte poten, terwijl een bijna onzichtbare bank rust op een kristalheldere harsdrager. Ook de verlichting speelt dat spel van terughoudendheid: armaturen in gegoten acrylhars, gevat in roestvrij staal, verspreiden een warm, zacht licht dat verwijst naar de haast obsessieve manier waarop licht in de jaren 1920 in interieurs werd geïntegreerd.
Het resultaat is een appartement waarin niets toevallig oogt, maar waarin ook niets zich opdringt. Geschiedenis, materiaal en vakmanschap schuiven er voortdurend in elkaar, tot een interieur ontstaat dat, net als het uitzicht op het Panthéon, buiten de tijd lijkt te bestaan.
Het resultaat is een appartement waarin niets toevallig oogt, maar waarin ook niets zich opdringt. Geschiedenis, materiaal en vakmanschap schuiven er voortdurend in elkaar, tot een interieur ontstaat dat, net als het uitzicht op het Panthéon, buiten de tijd lijkt te bestaan.
Blijf je graag op de hoogte van het beste dat België te bieden heeft qua architectuur, interieur, vastgoed, lifestyle en meer? Volg dan @realliving_magazine op Instagram voor een dagelijkse dosis inspiratie.
Auteur: Manou Raeves
Fotografie: © Ludovic Balay