“Ik was 22 jaar en studeerde Criminologie aan de Rijksuniversiteit in Gent. Die studiekeuze ontstond uit mijn fascinatie voor het menselijk gedrag. Waarom bewandelen sommige mensen bewust de grijze en zelfs zwarte zone? Waarom leven we niet in een wereld waarin iedereen sympathiek is en elkaar alles gunt? Waarom stelen mensen terwijl ze weten dat de eigenaar er hard voor heeft gewerkt, of waarom breken mensen in als ze weten dat er in dat huis ook kinderen wonen? Dat gebeurt allemaal vanuit egoïstische beweegredenen. Na die studies heb ik nog een aggregaat gevolgd om leerkracht te worden in de hogeschool. In de humaniora was ik snel schoolmoe, maar dankzij een paar leerkrachten ben ik er toch doorheen gesukkeld omdat ze mij wisten te prikkelen. Vandaar ontstond mijn ambitie om zelf les te geven. Mijn vrije tijd was in 1985 gevuld met uitgaan, sport, boeken lezen, films kijken, naar concerten en bibliotheken gaan, reizen…”
Hoe beleefde je die periode?
“Ik had een heel zorgeloze studententijd met mijn eigen agenda en structuur. Al op 18-jarige leeftijd trokken wij weg uit huis en leefden we op kot. We wasten zelf onze kleding in een wassalon en gingen maar één keer per maand naar huis. Hotel mama bestond niet. Daardoor waren we al op jonge leeftijd zelfstandig en genoten we van veel vrijheid. We stonden op en improviseerden wat we die dag zouden doen en met wie. Je zat in een soort van vacuüm waarin je deed wat je wilde. Dat was soms complete chaos, maar het bracht ook veel plezier met zich mee. Zoveel zelfs dat ik mijzelf had voorgenomen om mijn studentenleven op kunstmatige wijze levenslang te verlengen. En zo ben ik in de media terechtgekomen, al is dat eerder toevallig gebeurd. Tijdens mijn studentenjob leerde ik op café een journalist van De Morgen kennen. Hij vroeg me of ik concertverslagen zou kunnen schrijven voor de regionale editie, en “I bluffed my way into it”. Vanaf dat moment is het snel gegaan: eerste concert bijgewoond, eerste artikel verschenen in De Morgen, bij het toenmalige weekblad ‘Nieuwe Panorama’ beginnen werken en een jaar later Paul Jambers mogen interviewen. Hij wilde in de media nooit over zijn liefdesleven praten, maar ik kon hem toch op een subtiele manier over- tuigen. Hij was gewonnen voor mijn aanpak en vroeg mij om te komen werken bij zijn zelfstandige productiehuis Jambers Televisieproducties. Ik wist hoegenaamd niet dat ik het in mij had om mensen te overtuigen om mee te doen aan een reportage, maar voilà, zie mij hier zitten, veertig jaar later. Toch heb ik mijn zelfstandigheid altijd behouden. Ik ben van mening dat ik alleen werk voor wie ik wil. Ik moet kunnen opstaan in een vergadering vanaf het moment dat ze beginnen te zeveren en het ego begint op te spelen. Ik moet op elk moment mijn middelvinger kunnen opsteken wanneer ik het heb gehad. Tot op vandaag heb ik altijd die vrijheid gehad. Pas op: als je een grote mond hebt, moet je je natuurlijk dubbel zo hard bewijzen! Maar dat was al zo toen ik nog in de humaniora zat. Toen heb ik mijzelf tot rebel gedoopt omdat er anders niets te beleven viel in de klas. We werden niet genoeg geïnspireerd en begeleid. Wanneer een leerkracht mij dan een straftaak van twintig pagina’s uitdeelde, reageerde ik: “Meneer, ik heb ze al gemaakt!” (lacht)”
Hoe zat het met de mode in 1985?
“In 1984 bracht Bruce Springsteen een lp uit waarop hij poseerde in een jeans en een witte t-shirt. Ik was toen ook zo gekleed, en eigenlijk nu nog steeds: Levi’s, witte t-shirt, leren jack en “gympies”. In die tijd was het kledingmerk United Colors of Benetton al heel vooruitstrevend met hun reclames, die beelden toonden uit oorlogsgebieden. Zelfs Israël en Palestina kwamen toen al aan bod. Voor de rest bestond het modelandschap van toen uit twee kanten: enerzijds was er de mooie schijn, gerepresenteerd door topmodellen als Cindy Crawford en Naomi Campbell; aan de andere kant was er de underground, met Madonna en Cindy Lauper. Hoe dan ook waren wij met mode niet echt bezig omdat wij er als student ook het geld niet echt voor hadden. Wat hadden wij? Nike, Levi’s en Calvin Klein. Dat was het. En we waren gelukkig.”
Naar welke televisieprogramma’s keek je zoal?
“In onze studententijd was televisie eigenlijk onbelangrijk. We waren weg van huis, weg van de strakke structuur. Enkel donderdagavond was een hoogdag, met programma’s als ‘Panorama’, ‘Dallas’ en ‘Hoger, lager’. Af en toe gingen we naar de alternatieve cinema of de cinema voor “moeilijke films” met Federico Fellini en Luchino Visconti. Voor de rest kochten we wel elke ochtend de krant en luisterden we af en toe naar de radio, maar dat was het. In 1988 begon ik zelf te schrijven voor een krant en weekblad, gevolgd door mijn carrière in de televisiesector in 1990. Toch is het niet omdat je voor de televisie werkt, dat je ook alle programma’s bekijkt. Dat is een misverstand. Ooit heb ik zelfs een programma gemaakt met de titel ‘Eén uur tijdverlies’, omdat ik het onbegrijpelijk vind hoeveel mensen al zappend de tijd vullen. Wat mij wel opvalt, is dat de televisie van toen ook inspeelde op maatschappelijk debat, terwijl het nu veel meer draait om commercie, clickbaits en veel copy-paste. Ik hoopte enorm dat ‘The Antwerp Housewives’ niet té goed zou scoren, want voor je het weet zitten we binnenkort met ‘De Hasseltse Housewives’, ‘De Koekelaarse Housewives’, ‘De Blankenbergse Housewives’, ‘De Turnhoutse Housewives’ enz. (lacht). Dergelijke programma’s mogen er zeker zijn, maar toch hoop je ergens dat ze niet te goed scoren of alle zenders springen erop en brengen elke avond een nieuwe versie in een andere stad. Zo verliezen we natuurlijk een beetje de essentie.”
Benieuwd naar het volledige artikel en Luk Alloo’s favoriete lied uit 1985? De herfst-/winter-editie van REAL Living is beschikbaar via shop.imagicasa.be.
Blijf je graag op de hoogte van het beste dat België te bieden heeft qua architectuur, interieur, vastgoed, lifestyle en meer? Volg dan @realliving_magazine op Instagram voor een dagelijkse dosis inspiratie.